Ertuğrul Akçaoğlu

Alo, dedi Bora. N’aber Pelin, n’apıyorsun bugün?

N’olsun, evde oturuyorum işte. TV’de dans yarışması seyrediyordum. Aklımda sen vardın aslında. Dansedenlerin yerinde senle ben olabilsek keşke; sen prens, ben prenses.

Çıkalım mı bugün dışarı, dedi Bora. Seni hiç gitmediğin, çok özel bir yere götürmek istiyorum da bugün.

Nereye, nereye götüreceksin beni? Saçım başım da pek karışık ama…

Bu yazının devamını okuyun »

Sanırım, orta sınıfa mensup binlerce kişinin cebine kredi kartı koymanın, bu kişilere her yıl bir kaç yüz bin yeni kişiyi eklemenin ve o kişilerin kredi kartlarını yıllarca hemen hergün yanlarında taşımalarını ve kullanmalarını sağlamanın yeni bir yolunu buldum. Şaka değil, gerçekten.

Bu yazının devamını okuyun »

Önceki gece, Tiran-İstanbul seferini yaparken kaçırılan uçağa ilişkin haberleri heycanla izledik. İki teroristin Papa’nın Türkiye’ye gelmesini protesto etmek için uçağı kaçırıp İtalya’ya götürdükleri söyleniyordu önce. Sonra durum netleşti. Uçağı kaçıran iki değil bir kişiydi ve konu Papa’nın Türkiye’ye gelmesi değil, korsanın askere gitmemek için İtalya’ya sığınma çabası idi. Bütün buları heyecanla seyrettik, bir iki gün eş dost sohbetlerinde konuşacağız ve bir haftaya kalmaz unuturuz muhtemelen.

Ama satır aralarında geçen önemli bir husus hemen hiç gündeme getirilmedi. Bu kişi nasıl oldu da uçağı kaçırmayı başarabildi. Söylenen doğruysa elinde ne bir silah vardı ne de başka bir şey. ABD’deki 11 Eylül faciasından sonra bütün dünyada havacılık sektöründeki güvenlik önlemleri son derece sıkılaştırılmışken, kokpit kapıları özel olarak güçlendirilmiş ve personel dışında kimse tarafından açılamayacak hale getirilmişken, bir yolcu nasıl olur da bir THY uçağının kokpitine girebilir ve uçuş ekibini esir alabilir? Bu sorunun cevabınının hemen bulunması ve gereken önlemlerin bir an evvel alınması gerekir; değil mi? Ne Papa’nın Türkiye’ye gelmesinin protesto edilmesi ne de uçak kaçıranın vicdani redci olması değildir asıl mesele.

Bu yazının devamını okuyun »

Canım Kardeşim,

Şu satırları sana hayalle gerçek arasında bir yerlerden, günden kaçıp geçmişin güzelliklerine ulaşma arzusuyla dalıp gittiğim hayal dünyamdan yazıyorum. Basit kalıplardan kurtulup, sözcüklerin ardında kilitli kalmış anlamlara ulaşmak; insanların yüzlerindeki değil, kalplerindeki mutluluğu hissedebilmek umuduyla hâlâ bağlarımı kopartmadığım şu hayatla rüyalarımın arasında bir dünya bu. Çıkışlarıyla, inişleriyle, sevinçleriyle, hüzünleriyle ve her zaman ve herkes gibi benim de içime hapsetmek zorunda kaldığım utkularıyla küçük ama huzurlu bir dünya. Benim dünyam kısaca…

Canım kardeşim; sana yıllardır üzerinde yürüdüğüm ve hayatımın şu ana kadar olan günlerinin en anlamlılarının geçtiği bir yoldan bahsetmek istiyorum, bu mektubumda. Daha doğrusu bir tepeye çıkıştan… Bu çıkışlardan niye bu kadar çok korkarım bilemiyorum. Herhalde inişleri için olsa gerek. Ağır ağır çıkışların hızlı inişleri…

Bu yazının devamını okuyun »